Amsterdam – Tijdens de les Public Design zijn we op woensdag 17 september een kijkje gaan nemen bij een project van kunstenaar Stefan Sagmeister: Urban Play ‘08. Deze man had een patroon ontworpen bestaande uit maar liefst 250.000 muntjes van 1 eurocent en zijn team, bestaande uit vooral vrijwillige studenten, was dat patroon tegel voor tegel, muntje voor muntje aan het neerleggen op de grond op een plein in Amsterdam.
Later op de dag zijn we met een aantal studiegenoten terug gegaan om een handje te helpen. We kregen ieder een tegel toegwezen en daarbij kreeg je een papier waar precies het patroon op stond. Het tellen kon beginnen “4 ‘darkest’ muntjes, dan 3 ‘less dark’, daaronder 1,2,3,4,5,6,7 ‘brightest’” en zo werd er langzaam een stukje van het plaatje zichtbaar, een héél klein stukje weliswaar, maar het was toch leuk om te zien. In die week heb ik nog een paar tegels van muntjes voorzien, omdat ik graag wilde helpen.
Op zaterdag was het af: Obsessions make my life worse and my work better, was er nu te lezen, als onderdeel van Sagmeisters collectie ‘Things I have learned in my life so far’. Ik vond het erg bijzonder om hier aan mee te werken. Als je met een tegel bezig bent, dan hou je je niet bezig met het totaalplaatje. Elk muntje moet perfect liggen en uiteindelijk vormen al die 250.000 muntjes samen een prachtig kunstwerk.
Het was de bedoeling dat het stuk kunst langzaam werd veranderd en afgebrokkeld tot er niets meer van over was. Toen Sagmeister en zijn collega’s echter op zondagochtend (nog geen 12 uur na het feest) een kijkje gingen nemen waren álle muntjes weg. Het leek alsof er nooit iets gelegen had. Wat bleek nu: op zondagochtend was een man bezig om de muntjes in zakken te doen. Een buurtbewoner had toen de politie gewaarschuwd “Hij steelt het kunstwerk”. De politie is toen gekomen en zij zouden het kunstwerk wel veilig opbergen, dus ze hebben alle muntjes opgeveegd, meegenomen en veilig opgeborgen op het politiebureau, achter slot en grendel. Ja, veilig is het wel, maar van het kunstwerk was natuurlijk niets meer over. Dat was nog eens een bijzonder einde van de tentoonstelling, snel en heel ongelooflijk verrassends.
